:: Touching :: Chapter 1

Akanishi J. vs Kazuya K.

By : shotime

ไปนะฮะแม่... เสียงใสบอกผู้เป็นแม่อย่างเช่นทุกๆวัน ท่าทางที่ดูกระตือรือร้นไม่เคยเปลี่ยน แต่ไม่ว่าจะรีบแค่ไหน ผู้เป็นเจ้าของเสียงนี้ก็ไม่เคยลืมที่จะจุมพิตแม่หลังข้อความนี้เลยสักครั้ง

ร่างเล็กในชุดนักเรียนมอปลาย ด้านหลังมีเป้สำหรับใส่หนังสือและของใช้ส่วนตัวสะพายอยู่คาเมะยืนอยู่ข้างๆเตียง ริมผีปากบางบรรจงจูบไปที่แผ่นกระจกเย็น ภายในปรากฏภาพหญิงสาววัยกลางคนกำลังยิ้มสดใส ร่างเล็กยิ้มตอบกลับทุกครั้ง ยิ้มกับรูปของแม่...

คาเมะวางกรอบรูปลงบนหัวเตียงเช่นเดิม และวิ่งออกจากบ้านไป ไม่ลืมที่จะล็อกประตูบ้านบ้านงั้นหรอ? จะเรียกว่าที่ซุกหัวนอนก็ได้ เพราะที่ที่เค้าอยู่มันเป็นแค่โรงรถเก่าๆที่ไม่ได้ใช้แล้วถูกปรับเปลี่ยนมาเป็นห้องนอนขนาดย่อมๆ ภายในเป็นเครื่องเรือนที่ปลดวางจากบ้านใหญ่ ...ของเหลือใช้ทั้งนั้น

ไปนะฮะป้ามิเอะ คาเมะตะโกนบอกหญิงร่างท้วมผู้เป็นคนงาน ที่กำลังตากผ้าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เธอหันมายิ้ม พยักหน้าให้หงึกหงัก แล้วคาเมะก็รีบวิ่งต่อไปยังหน้าบ้านทันที

เท้าเล็กๆต้องหยุดชงักทักใด เมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ดังมาจากทางบ้านใหญ่คาเมะหมุนตัวกลับเข้าข้างทาง

เพื่อหลบให้รถออกไปก่อน หันหน้าเข้าหาแนวต้นสนใหญ่ ที่ปลูกเรียงรายอยู่ตลอดทาง สร้างความโออ่าให้กับบ้านหลังนี้ยิ่งขึ้น

เสียงเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ร่างเล็กก้มหน้า สองมือจับสายกระเป๋าเป้ตัวเองแน่น รู้อยู่เต็มอกว่าในรถคันหรูนั้นเป็นใคร หัวใจเต้นถี่รัว เพียงแค่นึกถึงหน้าของเค้า

คาซึยะ...ไปกับพี่ไหม? เดี๋ยวจะไปส่ง ชายหนุ่มลดกระจกรถลง เมื่อเห็นน้องชายตัวเองยืนหันหลังให้อยู่ข้างทาง ร่างเล็กหันหน้ากลับมา อ่อมแอ้มบอกว่าไม่เป็นไร คาเมะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายที่โผล่ส่วนของศรีษะออกมานอกรถ ใบหน้าหล่อเหลากำลังมองมาที่ตัวเค้า เต็มเปี่ยมไปด้วยความใจดีเฉกเช่นเคย

ถึงกระนั้นคาเมะก็ไม่ตื่นเต้นเท่ากับเห็นร่างๆหนึ่งที่นั่งมาข้างๆทักกี้ พี่ชาย อีกคน

ขืนไปส่งก็ประชุมสายน่ะสิ ร่างสูงที่เงียบอยู่ก็พูดขึ้นเสียงต่ำ ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอให้รู้ว่ารำคาญใจ

ทักกี้หันไปทำตาดุใสเจ้าของเสียงที่เสียมรรยาท

ไม่เป็นไรฮะ ผมไม่อยากรบกวน ส่ายหัวจนผมปลิว ร่างเล็กรีบปฏิเสธทันที

ไม่อยากให้สองคนนี้เปิดศึกแต่เช้า แค่นี้ผมก็น่ารำคาญในสายตาจินมากพออยู่แล้วใช่ไหม

ทักกี้พยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว ก่อนที่กระจกรถจะเพิ่มระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ

ร่างเล็กใช้เวลาที่เหลือแอบมองจินอยู่เงียบๆ และเสี่ยววินาทีที่แอบมองก็ต้องหลุบตาลงทันใด

เมื่อเจ้าของสายตาคมตวัดมองขึ้นมา ก่อนที่กระจกรถจะปิดสนิท แปรเปลี่ยนเป็นเงาสะท้อนร่างของคาเมะแทน

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวพ้นประตูบ้านไป พร้อมกับสายตาขี้น้อยใจของใครบางคนจับจ้องตามจนลับตา

ร่างเล็กเอามือลูบหน้าแรงๆ พยายามขจัดความคิดบ้าๆออกไป และต้องตาลีตาเหลือกอีกครั้ง

เมื่อป้ามิเอะตะโกนถาม ว่ายังไม่ไปอีกหรือ ตายล่ะคาเมะ สายแน่ๆเลย!!

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

ห้องประชุมขนาดใหญ่ของบริษัท ซึ่งตอนนี้เก้าอี้ทุกตัวถูกบรรจุคนไว้จนเต็ม ทั้งหุ้นส่วนและผู้จัดการในฝ่ายต่างๆ เหลือก็เพี้ยงเก้าอี้ประทานและรองประทานที่ยังว่าอยู่

เสียงอื้ออึงพูดคุยเงียบกริบลงทันใด เมื่อปรากฏร่างสูงสง่าของชายเจ้าของตำแหน่งทั้งสอง

ชายหนุ่มผมยาวประบ่าพยักหน้าให้กับเลขาคู่ใจ แล้วแฟ้มมากมายที่อยู่ในมือเรียวก็ถูกยกวางลงให้กับประธานเป็นอันว่าเปิดประชุมได้ ...

บรรยากาศภายในห้องดำเนินไปอย่างสบายๆ เนื่องมาจากบริษัทของทักกี้นั้นไม่มีปัญหาอะไรที่เรียกประชุมก็เพื่อจะหาตลาดและลงทุนถ่ายทำโฆษณาสินค้าตัวใหม่

นอกจากนี้ก็คงจะเป็นเรื่องการเปลี่ยนแปลง ของต่ำแหน่งประธาน

ครับ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร งั้นก็ตกลงกันตามนี้ เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อแผ่นภาพสไลท์ถูกฉายเพื่อเสนองานจนครบ

เสียงปรบมือดังอย่างต่อเนื่อง แสดงถึงความสำเร็จที่จะเห็นอยู่ไกลๆ

ทักกี้ยกมือขึ้นพร้อมกับก้มหน้ารับเล็กน้อย ไม่กี่อึดใจเสียงปรบมือก็ค่อยๆจางลงจนเงียบไป

ผมมีเรื่องจะประกาศให้ทุกคนในที่นี้ได้ทราบ ร่างสูงวางมือลงกับโต๊ะ ท้าวยันให้ร่างตัวเองลุกขึ้น

เดินไปยังหลังเก้าอี้ตำแหน่งที่น้องชายตนเองนั่งอยู่ ก่อนที่จะวางมือลงบนไหล่กว้างทั้งสองของจิน

อาคานิชิ จิน จะเป็นประธานบริษัท ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป พูดเสียงดังกังวาน ร่างหนาลุกขึ้นยืน

โค้งตัวให้กับสมาชิกทุกคน ท่ามกลางเสียงพูดคุยถกเถียงกันอีกครั้ง ทักกี้หัวเราะให้กับความสับสนภายในห้องประชุม

คุณพ่อให้ผมไปดูแลบริษัทที่ออสเตเรีย ทางนี้ผมคิดแล้วว่ามันถึงเวลาที่จินต้องรับผิดชอบแล้ว ทักกี้พูดยิ้มๆกับน้องชาย มือหนาตบลงบนบ่าแรงๆเป็นเชิงฝากฝัง

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ ผมจะพยายามให้ดีที่สุด จินกล่าวออกมาอย่างนอบน้อม โค้งตัวให้ทุกคนอีกครั้ง

ซึ่งครั้งนี้สมาชิกทุกคนก็พยักหน้ารับ ในเมื่อทักกี้ตัดสินใจ ก็แสดงว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ดีแล้ว

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

เดี๋ยวซี่... จะรีบไปไหน มือหนาของประธานคว้าขอศอกของเลขาให้หันกลับมา

ส่งผลให้แฟ้มมากมายที่ถืออยู่หล่นร่วงลงสู่พื้น

ซึบาสะหันมามองค้อนให้ทักกี้หนึ่งที ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวทำหน้าทะเล้นใส่เค้าอย่างสบายอารมณ์

ร่างบางคุกเข่าลง ก้มเก็บแฟ้มและกระดาษเอกสารที่กระจัดกระจายอย่างหัวเสีย

จิ๊ปากอย่างไม่พอใจเมื่อร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แกล้งลูบสะโพกเล็กไปมา

มือเรียวคอยปัดมือปลาหมึกที่กำลังรุกรานสะโพกเค้าออก แต่คิดว่าคงไม่ได้ผล

เพราะทักกี้นั้น ตอนนี้ได้ลงมากอดเค้าจากด้านหลัง ทั้งๆที่อยู่ในท่าคุกเข่า มือเท้าพื้นพรหมเอาไว้

เฮียผมไปทำงานก่อนนะ จินเห็นท่าไม่ดีจึงขอตัวออกมา ซึ่งทักกี้ก็ยักคิ้วให้ทีนึง

แล้วก้มลงกอดเลขาคนโปรดต่อ

อื้อคุณ...เดี๋ยว ร่างบางพยายามหันตัวไปหาคนที่กำลังจูบซอกคอหอมด้วยความเพลิดเพลิน

ไอ้แฟ้มบ้าเนี่ยคงไม่ได้เก็บมันแล้ว ซึบาสะใช้มือดันคางร่างสูงออกอย่างทุลักทุเลและมันก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด

ร่างบางจึงหันมาใช้วิธีหลบปากร้อนๆนั้นแทน

อย่าใจร้ายนักเลยซึบาสะ ทักกี้เว้าวอน พูดกระซิบชิดใบหูนิ่ม กดจูบลงไปหลังใบหูหนักๆ

ทิ้งตัวลงบนหลังร่างบางเต็มที่ จนทั้งคู่ลงไปกองกับพื้น

ร่างสูงพลิกคนตัวเล็กให้นอนหงาย ซึ่งอีกคนก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร กลับหัวเราะคิกคักเมื่อซอกคอถูกไซ้แรงๆ

ทักกี้ผละออกมามองตาโตๆของคนที่อยู่ใต้ล่าง และเค้าก็มองกลับมาโดยที่ไม่หลบตาเช่นกัน

ไปหิวมาจากไหน? มือเรียวทั้งสองข้างแนบไปกับแก้มของร่างสูง รู้สึกแปลกกับหนวดสากๆที่ยังไม่ได้โกน

คนถูกถามอมยิ้ม ถามแบบนี้แสดงว่าเปิดทางให้แล้วใช่ไหมซึบาสะ เสร็จฉันแน่!!

ทักกี้กำลังจะก้มลงจูบปากอิ่มนั้น แต่มือเล็กที่แนบแก้มอยู่กลับเกร็งแน่น ห้ามไม่ให้ใบหน้าหล่อนั้นเข้าใกล้

คิ้วเข้มสวยขมวดมุ่น มีอะไรอีกล่ะ?!

พรุ่งนี้ต้องเดินทางไม่ใช่หรอ?

แล้วยังไง

ฉันต้องตามไปด้วย

แหงล่ะ

ถ้าเดินไม่ได้.....

ฉันอุ้มนายเอง

ไม่... ถ้าเดินไม่ได้ก็จะไม่ไป

ร่างสูงหยุดความคิดลามกทันที อันที่จริงการกระทำก็ต้องหยุดไปด้วย

ทักกี้มองคนใจร้ายงอนๆ ก่อนที่จะฉุดร่างบางนั้นลุกขึ้น ปล่อยให้เก็บเอกสารอย่างสบายใจ

ซึบาสะเห็นแบบนั้นก็ยิ้มขำ กอดแฟ้มเอกสารไว้ที่อก หันหน้าเข้าหาคนรัก

เขย่งปลายเท้าจุ๊บเบาๆที่ปากบึ้งๆนั้นหนึ่งที พูดประโยครางวัลใหญ่ทิ้งท้าย ก่อนที่จะเดินออกจากห้องประชุมไป

ไว้ถึงที่ออสเตเรียแล้วจะให้ทั้งคืนเลย

คนฟังถึงกับตาโตเมื่อประมวลผลลัพธ์ที่จะได้ ถึงจะไม่ใช่ตอนนี้แต่ก็คุ้ม เอาว่ะ!!

มือใหญ่ข้างหนึ่งกำเป็นหมัด แล้วทุบลงมาในมืออีกข้างที่แบรอรับอยู่ ทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนได้เปรียบ

ก่อนที่จะเดินตามซึบาสะออกไป

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

ตะวันเริ่มจะคล้อยหลัง คาเมะง่วนอยู่กับการเก็บของใช้ส่วนตัว

มือเล็กๆควานกวาดไปยังของที่อยู่ใต้โต๊ะเรียนเพื่อโกยลงใส่เป้อย่างลวกๆ

เค้ารีบแบบนี้ประจำ เพราะต้องกลับไปช่วยป้าแม่บ้านทำอาหารเย็น

คาเมะจะไม่กระตือรือร้นอย่างนี้หรอก ถ้าคนที่เค้าจะทำอาหารให้ทานนั้นไม่ใช่จิน...

คาเมะจังจะกลับแล้วหรอ เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอยู่แถวๆด้านหลัง ถามแบบนี้ทุกวัน

ร่างบางไม่ได้หันไปมอง เพียงแค่ตอบรับคำสั้นๆ ไม่ต้องบอกหรอกว่าเป็นใคร ก็มีอยู่คนเดียวอ่ะ

แล้วนายล่ะยามะพี ยังไม่กลับอีกหรอ คาเมะหันไปหาเพื่อนซี้ หลังจากที่เอาเป้ตุงๆขึ้นสะพายหลังเรียบร้อยแล้ว เห็นยามะพีส่ายหัวไปมาทำหน้าเบื่อโลก

จะชวนไปซิ่งซะหน่อย รีบกลับอีกล่ะ หน้าหวานๆเบือนหนี้ เบื่อนายจริงๆ เป็นพวกห่วงบ้านนักหรือไง

ต้องไปทำกับข้าว

ให้คุณจิน... นายมันก็งี้ทุกที ยามะพีต่อคำ คาเมะหัวเราะคิกคักให้กับความรู้ทันของอีกคน

ฉันไปส่งนะ รถมาพอดีเลย ร่างเล็กถูกฉุดตัวปลิวโดยมือข้างเดียวของยามะพี แต่คาเมะขืนตัวเอาไว้ส่ายหน้าแรงๆ ทำหน้าตาลำบากใจ

ไม่เป็นไร ฉันจะไปแถวนั้นพอดี ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ คาเมะรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ไม่ได้บังเอิญแวะไปทำธุระแถวนั้นหรอก แค่หาข้ออ้างไปส่งเค้าเท่านั้นเอง

เถอะน่า ฉันขอไปส่งคาเมะบ้างนะ น่า น้าาา ยามะพีแกว่งแขนเล็กที่จับเอาไว้ไปมา อ้อนตาเป็นประกาย เมื่อเห็นว่ายังไงๆคาเมะก็ไม่ยอม ความจริงไม่จำเป็นต้องไปส่งเลยก็ได้ แต่เหตุผลก็เพราะ...เป็นห่วง

ครั้งเดียวเท่านั้นนะ ฉัน...เกรงใจ ร่างเล็กอ่อมแอ้มบอก ประโยคหลังนี่แถบจะไม่ได้ยิน อ่อนใจกับความหวังดี

ยามะพียิ้มกว้างให้ ก่อนที่จะดึงร่างเล็กนั้น ตรงไปยังรถส่วนตัว คนอะไรจะเจียมตัวขนาดนี้

คาเมะได้ยินเสียงแว่วๆ - เกรงใจอะไรกัน ก็เราเพื่อนกันนี่นา - ยามะพีบอกอย่างนั้น

สำหรับคาเมะแล้ว ยามะพีคงจะเป็นสิ่งที่สำคัญในชีวิต เพื่อนที่หาที่ไหนไม่ได้อีก

เป็นคนที่เค้าไว้ใจ ปรึกษาปัญหาได้ทุกเรื่อง

รถแวนสีดำสนิทเคลื่อนตัวมาจอดที่ประตูบ้านหลังใหญ่ คาเมะเปิดประตูลงจากรถ

หันหน้าไปโค้งตัวให้คนขับรถเป็นการขอบคุณ ก่อนที่จะมองมายังประตูด้านหลังที่เค้าเพิ่งก้าวลงมา

มีอะไรก็โทรหาฉันนะ ยามะพีโผล่หน้าหวานๆออกมา กล่าวประโยคสุดฮิตที่คาเมะได้ยินจากเพื่อนคนนี้เป็นประจำ

อื้ม ขอบคุณนะ พยักหน้ารับ มือเล็กยกขึ้นบ๊าบบาย ยามะพีก็ทำแบบนั้นตอบเช่นกัน

คาเมะยืนรอให้รถเคลื่อนตัวออกไปตามถนนเส้นยาว ก่อนที่จะเลี้ยวโค้งจนลับสายตาไป

นั่นแหละร่างเล็กถึงจะยอมกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าบ้าน ตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว กว่าจะกลับมาได้

ยามะพีก็พาแวะร้านนั้นออกร้านนี้ซื้อของกินมาเต็มไปหมด ยังไม่วายซื้อให้เค้ากลับมากินที่บ้านอีก

คิดแล้วก็ส่ายหน้ายิ้มๆ กับความดื้อรั้นปนหวังดีของเพื่อน ก่อนที่จะวิ่งเต็มฝีเท้าตรงไปยังห้องครัวบ้านใหญ่

โดยไม่ได้สังเกตุเลย ว่ามีสายตาของใครบางคนจ้องมองมาตลอด

ป้ามิเอะ ขอโทษนะฮะที่มาช้า คาเมะวิ่งเข้ามาหน้าตากระหืดกระหอบ เหวี่ยงเป้ตัวเองลงพื้นข้างๆตู้เก็บเครื่องเทศ เดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่มาผูกเอวทันที

ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณหนู งานที่โรงเรียนเยอะหรือไง แม่บ้านพูดพรางคนซุปมิโซะในหม้อที่กำลังได้ที่ ส่งกลิ่นหอมฉุย

นิดหน่อยนะฮะ พูดแล้วก็ยิ้มแหยๆ ความจริงโดนยามะพีลากไปเที่ยวต่างหาก

คาเมะล้างมือแล้วเดินไปแย่งทัพพีจากมือแม่บ้าน คนน้ำซุปเสียเอง

คุณหนูไม่ต้องช่วยหรอกค่ะ คุณเองก็เป็นเจ้าของบ้านนี้เหมือนกัน นางพูดด้วยสายตาอันเศร้า มืออวบลูบผมนิ่มของคาเมะแผ่วเบา ร่างเล็กหันมองแล้วก็ส่ายหัว ผมเป็นแค่คนใช้

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากบางเปรียบเสหมือนมีดเล่มเล็กๆ วิ่งตรงเข้าแท่งจิตใจของทั้งคู่ทุกครั้งที่ได้ยิน

เพียงเพราะคาเมะเป็นแค่ลูกเมียน้อย ที่ใครก็ไม่ต้องการ หลังจากที่แม่ตาย เค้าเองก็มาอยู่ในบ้านหลังนี้เพราะป้ามิเอะเป็นคนบอกคุณผู้ชาย ว่าคาเมะก็เป็นลูกที่เกิดจากท่านคนหนึ่ง คาเมะไม่เคยเห็นแม้กระทั่งใบหน้าหรือรูปถ่ายของเค้า

คนที่เป็น - พ่อ -

ถึงกระนั้นคาเมะเองก็ยังได้รับการอุปการะเรื่องการเรียนและเงินทอง เค้าเป็นคนเลือกที่จะอยู่ในโรงรถ

เพียงเพราะป้ามิเอะเคยบอกว่า แม่คุณก็เคยอยู่ที่นี่ บวกกับความที่เป็นคนเจียมตัว เต็มใจที่จะอยู่ในฐานะแบบนี้ แต่เรื่องที่เค้าเจ็บปวดใจจนทนไม่ไหว คงไม่พ้นสายตาเย็นชาของใครบางคน แสดงให้เห็นชัดเจน

ว่าจงเกลียดจงชังเค้ามากเพียงใด ตั้งแต่ที่เริ่มก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ แม้มันจะเป็นเวลาเพียงไม่กี่เดือนที่จะเริ่มปรับตัว

แม่ของผมทำผิดอะไร จินถึงจงเกลียดจงชังผมขนาดนี้ ทั้งๆที่... ผมเริ่ม รักจิน ตั้งแต่แรกเห็น

To be con

edit @ 2006/04/04 23:53:00