:: The games of love ::

Akanishi J. vs Kamenashi K.

By :: shotime

=================

=================

=================

โหยยย~ ไอ้จินมันแน่เว้ย !! ชายจมูกโตพูดเสียงดัง ทำท่าตบมือเปาะแปะ ชวนเพื่อนๆที่ยืนอยู่ชื่นชมไปด้วย

กลุ่มนักเรียนหนุ่มใหญ่น้อยกำลังรวมตัวกันที่ม้านั่งหลังอาคารเรียน ล้อมตัวกันเป็นวงกลมทั้งนั่งและยืน

ส่งเสียงโห่ร้องกับเรื่องที่เพิ่งผ่านพ้นไปสดๆร้อนๆ

ของมันแน่อยู่แล้วว้อยไอ้ยู คนถูกกล่าวถึงยักคิ้วให้อย่างเท่ห์ พรางนับเงินในมือที่ทุกคนช่วยกันลงขันจากการพนัน โดยหัวข้อเรื่องคือ - ปล่อยลมยางรถผอ. คุณกล้าทำหรือไม่ -

ยังหรอกน่า แค่นี้มันยังเด็กๆ โคยาม่าผู้เป็นคนตั้งหัวข้อเกมส์กล่าว รู้สึกอารมณ์เสียนิดหน่อย ไม่คิดว่าจินจะกล้าทำ ก็เห็นๆอยู่ว่าผอ.กำลังเดินมา แค่คิดที่จะแกล้งจินก็เท่านั้น เอาเงินมาล่อนิดหน่อย พูดยังไม่ทันจบด้วยซ้ำจินก็เดินตรงเข้าไปที่รถทันที

จะพนันอะไรอีกก็ว่ามา ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ ใช้หลังมือตบหน้าอกหัวหน้าเกมส์แรงๆหลายที

โคยามาหันมาทำตาแมวขู่ น้ำเสียงฟังกี่ทีๆก็รู้สึกว่ามันกวนตรีนยิ่งนัก คราวนี้ต้องเอาหนักๆ!!

แกต้องจีบคาเมะที่อยู่ห้องหนึ่งให้ติด เสียงโห่ฮิ้วดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อคาเมะที่โคยาม่าพูดถึงทั้งน่ารักน่ากิน

แฟนคลับก็เยอะแยะ คนตามจีบมากมาย เรียกได้ว่าหัวกระไดบ้านไม่เคยแห้ง ที่สำคัญไม่เคยตกลงปลงใจกับใคร ยังไม่มีแฟน!!

จินกรอกตาขึ้นฟ้าเป็นเชิงคิด คาเมะมันคนไหนว่ะ ไม่เคยเห็นหน้า เค้าไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

เรียนๆเที่ยวๆไปวันๆ สาวก็หาเอาข้างทาง ไม่เคยจีบใครสักคน มีแต่คนเดินเข้ามาหา ก็แน่ล่ะ หล่อออกอย่างนี้

ถ้าฉันตกลง แล้วแกจะเอาอะไรมาแลก ยืนกอดอกพูดเสียงเรียบใส่ มีเรื่องไหนบ้างที่จินจะไม่กล้า

เลี้ยงเหล้าร้านประจำ ตลอดชีวิตแกเลย จินกระตุกยิ้มมุมปาก ดีจริงมีเหล้าฟรีกินตลอดชีวิต เห็นชัยชนะอยู่รำไร มั่นใจในเสน่ห์ตัวเองเหลือเกิน

งั้นก็...ตกลง บอกมาว่าคาเมะคนไหน ร่างสูงพูดมาถึงประโยคนี้แล้วทุกคนไม่อยากจะเชื่อ ในโรงเรียนนี้ยังไม่คนไม่รู้จักคาเมะอีกหรอ จินมันโง่หรือแกล้งโง่กันแน่ว่ะ

นั่นไงๆ คนนั้น ที่ยืนอยู่ตรงกลางอ่ะ เพื่อนคนนึงในกลุ่มพูดขึ้น พรางชี้มือขึ้นไปบนระเบียงตึกวิทยาศาสตร์ชั้นสองไม่ใกล้ไม่ไกล จินมองขึ้นไปทันที ตาคมหรี่ลงสำรวจร่างบางที่ยืนเงอะงะหันหน้ามาทางเค้า เนี่ยหรอคาเมะ

คาเมะตอนนี้อยู่ในชุดพละ เสื้อยืดสีขาวบาง กับกางเกงขาสั้นสีกรมท่าตัดกับสีของขาอ่อนที่โผล่พ้นกางเกงลงมา

ผมยาวสีน้ำตาลประบ่าปลิวไสวไปตามแรงลมอ่อนๆ แก้มใสๆน่าสัมผัสซึ่งตอนนี้กำลังเป็นสีชมพูระเรื่อ

จินบอกได้คำเดียว น่ารักโว้ย!!

คาเมะจินมองมาด้วยล่ะ น้ำเสียงดูตื่นเต้น ยามะพีใช้ศอกกระทุ้งแขนคาเมะเบาๆ ตากลมโตยังไม่ละสายตาจากร่างสูงที่กำลังพูดถึง แต่เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมาจากร่างบางเสียที ยามะพีจึงละสายตาหันมามองคาเมะ ซึ่งตอนนี้เอาแต่ก้มหน้างุดๆเสียแล้ว

เรากลับกันเถอะ พูดได้เพียงแค่นั้น คาเมะรีบเดินดุ่มๆออกไป ยามะพีกับอุเอดะทำหน้าเหรอหรา แล้วจึงรีบวิ่งตามออกมา

นี่ฉันเห็นเค้ามองคาเมะจริงๆนะ เดินไปเกาะแขนเล็ก พูดย้ำให้คนฟังที่กำลังหน้าแดงเขิน หลบหันหน้าไปอีกทางแต่ก็เจออุเอดะพยักหน้าหงึกหงัก

นั่นสิคาเมะ จินชอบนายแน่เลย อุเอะดะยิ้ม ตบมือเสียงดังเหมือนถูกรางวัลใหญ่ ยามะพีเห็นคาเมะเขินก็อดแซวต่อไม่ได้

พวกนายเลิกพูดเถอะน่า มันแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละ ร่างบางชิงพูดก่อน เมื่อเห็นยามะพีอ้าปากกำลังจะพูดต่อ ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง คนอย่างจินน่ะหรอจะมาสนใจเค้า คิดให้ตายก็เป็นไปไม่ได้

แอบชอบอยู่ข้างเดียวมานานแรมปี จินบังเอิญมองแค่นี้จะเหมาว่าชอบกันได้ที่ไหน

มันก็ไม่แน่น้า เค้าอาจจะขอนายเป็นแฟนวันนี้เลยก็ได้ คาเมะที่เดินดุ่มๆฟังแล้วเกือบหัวทิ่ม หันไปทำตาโตใส่ยามะพี พร้อมกับมือเล็กที่ฟาดลงไปที่แขนเพื่อนเต็มๆ ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาเดินต่อ ได้ยินเสียงหัวเราะคิดคักของเพื่อนทั้งสองแล้วยิ่งเขินหนัก

อ๊ะ! ขอโทษครับ มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเดินไม่ทันระวัง ร่างบางชนเข้ากับอกหนาของใครบางคน

เกือบจะล้มแต่มือใหญ่ก็จับแขนเค้าเอาไว้

เสียงหัวเราะของเพื่อนทั้งสองเงียบลง คาเมะเงยหน้าขึ้นจะขอโทษคนตรงหน้าอีกครั้ง แต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงคง

เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของจินกำลังก้มลงมา อยู่ใกล้กันไม่ถึงคืบ

เป็นอะไรรึเปล่า? จินถามเสียงแผ่วทำเอาคาเมะหน้าร้อนวูบวาบ ร่างสูงเปลี่ยนจากจับแขนมาเป็นโอบเอวบางตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แขนเล็กยกขึ้นกั้นเป็นระยะห่างระหว่าหน้าอกที่กำลังจะแนบชิดกับของอีกฝ่าย

มะ..ไม่เป็นไร อ้อมแอ้มตอบ ก่อนที่จะหันหน้าไปทางเพื่อนตัวดีทั้งสองที่อยู่ด้านหลังเพื่อขอความช่วยเหลือเมื่อเห็นว่าจินไม่ปล่อยมือสักที แต่เค้าคงคิดผิดเพราะเห็นยามะพีกับอุเอดะโบกมือให้หย่อยๆ แล้วพากันวิ่งออกไปอีกทาง ให้เค้าอยู่กับจินสองต่อสอง

จินยอมปล่อยมือเมื่อเห็นว่ามันนานเกินไป และคนตัวเล็กก็เริ่มดิ้น

คาเมะยังคงก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าเงย กลัวจินจะเห็นแก้มแดงๆที่พยายามปกปิดมาตลอด

ไม่กล้าเดินจากไป เพราะไม่รู้ว่าจะได้มีโอกาสแบบนี้อีกเมื่อไร นานๆครั้งน่าคาเมะ

นาย ...ชอบฉันหรอ จินย่อตัวลงถาม มือใหญ่วางลงที่หน้าขาตัวเอง ถามหน้าตาเฉยเหมือนเป็นบทสนทนาปกติ แต่กลับทำให้อีกคนหยุดหายใจ ชาไปทั้งตัวเมื่อได้ยิน

............... คาเมะส่ายหัว

แล้วทำไมต้องเขิน หืม?? จินยืดตัวเต็มความสูง ใช้มือจับปอยผมนิ่มของคาเมะที่หลุดล่วงลงมาขึ้นทัดหู

ใช้หลังมือลูบไล้แก้มใสอย่างถือวิสาสะ เมื่อเห็นอีกคนไม่ขัดขืน

ฉันออกจะชอบนาย จงใจหยอดคำหวานเพื่อดูปฏิกิริยา เพราะท่าทีที่ไม่แน่นอนของคาเมะทำให้จินต้องเสี่ยงโกหกออกไป แต่ผลที่ได้กลับมาคุ้มค่ากว่าที่คิด

จริง...หรอ? ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบตา ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เชื่อหู เผลอยิ้มแก้มแทบปริ หวนนึกไปถึงคำพูดของยามะพี มันก็ไม่แน่น้า เค้าอาจจะขอนายเป็นแฟนวันนี้เลยก็ได้

จริงสิ  จินหัวเราะน้อยๆกับแววตาของคาเมะ ที่เหมือนเด็กกำลังถูกเอาใจ ในเวลานั้นจินคิดว่าคาเมะน่ารักหนักหนา

ใครก็ได้ช่วยบอกคาเมะทีว่านี่ไม่ใช่ฝัน จินคนนี้ที่คาเมะแอบหลงรัก วันนี้กลับมาบอกว่าชอบเค้า

หัวใจดวงน้อยๆขยับเต้นไม่เป็นจังหวะ เพียงแค่จินเอ่ยย้ำคำนั้นออกมา หารู้ไม่เลยว่า ในคำพูดของจินนั้น

มีอะไรแอบแฝงอยู่ คาเมะไม่ได้รู้ตัวเลย ว่าอีกไม่นานเค้าจะเอาความรู้สึกของตัวเอง เข้าไปพัวพันกับเกมส์บ้าๆของจิน

มาคบกันนะ ร่างสูงกระซิบบอกติดแก้มใส จงใจไล้ริมฝีปากไปมาเบาๆ ร่างเล็กเขยิบหน้าหนี แต่จินก็ตาม

หอมอยู่อย่างนั้น จนคาเมะต้องพยักหน้าตอบตกลงร่างสูงถึงได้หยุด

อะไรจะมีความสุขเช่นนี้ ทั้งคืนคาเมะได้แต่ยิ้มคนเดียวกับเรื่องเมื่อเย็น ยังตื่นเต้นไม่หายเลยตอนที่

จินขอคบ คนเป็นแฟนกันเค้าต้องทำตัวยังไงนะ ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์จ้อกับยามะพีไม่หยุด ทั้งๆที่นี่มันก็จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว ยังไม่วายพ่วงสายไปหาอุเอดะอีกต่างหาก ดูท่าทางมีความสุขผิดกับเพื่อนสองคนลิบลับ

จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่อยู่แล้ว

ตรู๊ดดดด ตรู๊ดดดดด!! เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นในชั่วโมงสุดท้ายวิชาประวัติศาสตร์ ทุกคนในห้องหันมาทำหน้าดุเตือนตัวต้นเสียง คาเมะพยักหน้ายิ้มแหยๆเป็นเชิงขอโทษ ล้วงเจ้าโทรศัพท์ตัวการขึ้นมา ก็เห็นว่ามันเป็นแค่ข้อความ

* มีอะไรจะให้ เจอกันที่ห้องศิลปะ * คาเมะกดปุ่มเลื่อนลงมา

ข้อความจาก ... จิน ...

ร่างบางกำโทรศัพท์ไว้ที่มือ ก่อนที่จะลุกขึ้นไปขออาจารย์ประจำวิชาเพื่อเข้าห้องน้ำ

โดยมีสายตาของยามะพีและอุเอดะจ้องมองอยู่ ทั้งคู่หันมองหน้ากัน แล้วยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ

ครืดดดด ดดด~ คาเมะเลือนประตูห้องศิลปะเข้าไป เห็นจินนั่งหันหลังอยู่บนแทนสำหรับปั้นหุ่น

แสงที่ลอดมาจากทางหน้าต่างทำให้เห็นร่างสูงได้ชัดเจน ผิดกับบริเวณอื่นที่ดูอึมครึมไปหมด

มานี่สิ เสียงต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่หันหน้ามา จินคงรู้ว่าเป็นคาเมะ

ร่างเล็กเดินอ้อมไปยังด้านหน้าของจิน ก่อนที่มือใหญ่จะดึงแขนเค้าเข้าไปให้ยืนอยู่ตรงหว่างขา

ร่างสูงเลื่อนมือข้างหนึ่งไปโอบเอวบาง มืออีกข้างก็แย่งโทรศัพท์ที่อยู่ในมือคาเมะมาวางไว้ข้างตัว

จะ..จิน อ๊ะ คาเมะพยายามดันอกกว้างออก เมื่อจินก้มลงใช้ริมฝีปากซุกไซ้เข้าไปในปกเสื้อ จูบย้ำๆตรงหัวไหล่เนียน เลื่อนขึ้นมาที่ลำคอขาว เรื่อยไปจนถึงหลังใบหู แล้วจึงวงกลับมาจูบเม้มหนักๆที่หัวไหล่ข้างเดิม

มือหนาสอดประสานกันไว้ตรงเอวบาง รั้งให้ร่างเล็กแนบชิดเข้ามา ก่อนที่จะกดจูบลงบนปากบางที่กำลังร้องครางอย่างห้ามไม่ไหว มือเล็กที่เคยดันอกหนาเพื่อขับไสให้ออกไป ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นกดลงบนหน้าตักของจินเพื่อพยุงตัวเอง

อาาา .. อื้ออ ลิ้นสากดุนดันตัวเองเข้าไปทันทีเมื่อริมฝีปากบางเผยอขึ้นเพื่อปลดปล่อยเสียงร้อง เมื่อจินถลกเสื้อเชิ้ตนักเรียนของคาเมะ มือใหญ่สอดเข้าไปใต้เสื้อ ขยำเอวบางอย่างหนักมือ ก่อนที่จะลูบขึ้นไป เคล้นคลึงบนหน้าอกช้าๆ ร่างบางแอ่นกายรับ กับสัมผัสแปลกใหม่

อื้อ....อ...อืออ ลิ้นร้อนระอุยังคงหยอกล้อลิ้นเล็กไม่หยุด ไม่นานจินก็แกล้งเป็นคนชักลิ้นกลับ เมื่อเห็นว่าร่างบางต้องการมากขึ้น ปล่อยให้คาเมะเป็นคนล้วงล้ำเข้ามาอย่างช้าๆเหมือนคนทำอะไรไม่เป็น ก่อนที่จินจะเป็นฝ่ายรุกอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายที่ทนไม่ไหว

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจูบของคาเมะทำให้รู้สึกดี แม้จะเป็นจูบแรกที่งะๆเงิ้นๆ แต่มันก็ดูไร้เดียงสาจนจินอยากจะเป็นคนสอนเสียเอง รู้สึกว่าตัวเองกำลัง ... หวั่นไหว

พ.. พอเถอะจิน คาเมะแข็งใจถอนจูบออกมา เมื่อเห็นว่ามันกำลังจะเลยเถิด ร่างเล็กรู้สึกได้ถึงความต้องการของจิน ที่กำลังขยายตัวสัมผัสกับกลางลำตัวของเค้าซึ่งแนบชิดกันอยู่ในขณะนี้

หืม??? ทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงซุกไซ้ริมฝีปากกับเนินอกขาวอยู่อย่างนั้น

จิน เจ็บนะ! จะกินกันรึไง คาเมะสะดุ้งทุบกำปั้นลงบนหน้าอกหนา เมื่อร่างสูงดูดเม้มเนินอกเค้าอย่างหนักจนเห็นรอยแดงเด่นชัด จินเงยหน้าสบตากับคาเมะที่ตอนนี้ได้หันหน้าหลบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ขอโทษ พูดเสียงแผ่ว จนคาเมะต้องหันหน้ากลับมา ส่ายหัวเร็วๆ

คนรักกัน เค้าก็ต้องทำแบบนี้ไม่ใช่หรอ ร่างบางเอียงคอบอกเสียงใส ไม่ได้โกรธจินสักนิดที่ล่วงเกิน

ฉัน...รักจิน รักมาตั้งนานแล้ว มือเล็กๆทั้งสอง ประคองใบหน้าหล่อคมของจิน ไม่มีการเขิน ไม่มีการหลบตา น้ำเสียงที่เปล่งออกมามีแต่ความจริงใจ ไม่แสแสร้ง ไม่ปิดบัง

จินชะงักกับคำว่า รัก มือใหญ่เลื่อนขึ้นมากุมมือเล็กๆที่กำลังสั่น ในนาทีนี้ที่จินนึกเกลียดตัวเอง

ที่ทำให้คาเมะหลวมตัวเข้ามาในรักจอมปลอม รักที่เป็นเพียงแค่การพนันเล่นของเค้าเท่านั้น ความหมายของรัก ที่แสนยิ่งใหญ่ของคาเมะ

ร่างสูงส่งสายตาบ่งบอกถึงคำขอโทษไปให้ แต่คาเมะคงจะไม่เข้าใจในความหมาย

คาเมะหลับตาพริ้มเมื่อใบหน้าของจินก้มลงมามอบจูบให้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นเพียงแค่การสัมผัสริมฝีปากบางเบาเท่านั้น ร่างเล็กรับรู้ได้ถึงความอ่อนโยน...

จินเองก็ไม่เข้าใจ ว่าที่จูบลงไปเป็นเพราะอะไร ก็แค่อยากจะขอโทษในสิ่งที่ทำผิด หรือเพราะความรู้สึกอะไรที่มากกว่านั้น