ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่ถูกเปิดแง้มเอาไว้

ภายในห้องมีอุณหภูมิที่เย็น ทั้งๆที่ไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ

แสดงให้เห็นถึงฤดูกาลที่กำลังจะมา....

รางบางบิดตัวอย่างอ่อยอิ่งบนที่นอนนุ่ม

เปลือกตายังไม่ได้เปิดขึ้นมาด้วยซ้ำ

แต่เพราะกระแสลมที่พัดเข้ามากระทบกับผิวกาย ก็ทำเอาสะดุ้งได้เหมือนกัน

เสื้อกล้ามสีฟ้าอ่อนที่เอามาสวมใส่ ไม่ได้ดูสถานการณ์เอาเสียเลย

อาจเป็นเพราะความเคยชิน... เคยทำประจำ

... ตัวบางๆขดตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง ...

สายลมในหน้าหนาว ยังพัดมาเรื่อยๆไม่หยุดหย่อน

มันคงกำลังทำหน้าที่ของมันอยู่ใช่มั๊ย?

ถ้าความรักของใครสักคน... เหมือนสายลมหน้าหนาวเพียงสักนิดก็ยังดี

คอยส่งความรักให้กันเสมอ เหมือนเป็นหน้าที่ของมัน

แม้จะหนาวกาย แต่ก็คงอบอุ่นหัวใจ...

ตรู๊ดดด ตรู๊ดดดด.... เสียงมือถือดังแผ่วเบาภายใต้หมอนใบใหญ่

มันคงจะดังมากกว่านี้ ถ้าไม่มีศีรษะของใครสักคน ทับหมอนใบนั้นอีกที

คาเมะพูดฮ๊า มือเล็กคว้าโทรศัพท์ออกมาเพราะความรำคาญ

เสียงอย่างเดียวไม่เท่าไหร่ แต่มันสั่นไม่หยุดเนี่ยสิ !!

อ๊ะ อะไรกันยามะพีนี่มันกี่โมงกัน อ่อ หรออออ อืมๆๆ

ได้ๆงั้นขอให้ชั้นตื่นก่อนนะ ห๊ะ โอ้ยยชั้นง่วงนี่นา

ฮาโหล ฮาโหล อะไรของเค้าว่ะ คาเมะเด้งตัวเองจากที่นอน

เกาหัวซะยุ่งเหยิง ก่อนที่จะโยนโทรศัพท์ไปที่โซฟา

แล้วก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

น้ำอุ่นถูกปล่อยออกมาจากฝักบัว ไหลลงโอะฟุโระอย่างแรง

เสียงน้ำที่กระทบกับพื้นอ่างดังกังวาน

รางบางยืนกอดออกมองจนน้ำเต็มอ่าง

ปิดก๊อกน้ำ ถอดเสื้อผ้าอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ก้าวเท้าลงไป

ทำอะไรอยู่นะ? พึมพำกับตัวเองเบาๆ

เอนกายให้ศีรษะหนุนกับขอบอ่าง หลับตาอย่างผ่อนคลาย

คิดถึงเรื่องต่างๆของตัวเอง ที่ผ่านมาก็มีแต่เรื่องงาน ไ

ปไหนมาไหนกับยามะพีตลอด ทั้งอัดรายการ ร้องเพลง แล้วก็ละคร

จนทำให้คิดถึงใครอีกคน กี่วันกันที่ไม่ได้คุยกับจิน

นานเท่าไหร่แล้ว คาเมะเองก็จำไม่ได้ ทุกอย่างเปลี่ยนไป...

จะคิดไปทำไม เค้าเปลี่ยนไปแล้วนิ... พอคิดถึงจินก็มีเรื่องไม่สบายใจขึ้นมา

คาเมะลืมตา กวักน้ำลูบหน้าเบาๆ น้ำอุ่นๆทำให้ร่างกายสบายขึ้น สดชื่นขึ้นมาหน่อย

เวลานี้ถ้าเป็นเมื่อก่อน เค้าคงอยู่กับจิน ทำอะไรๆร่วมกัน

ถึงจะเป็นหน้าหนาว แต่ถ้ามีจินอยู่ มันคงอุ่นใจกว่านี้...

คิดแล้วก็อยากจะย้อนเวลา ย้อนกลับไปไม่ต้องรับงานอะไรมากมายแบบนี้

เราสองคนจะได้ไม่ต้องห่างกัน

อยากเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ เหมือนคนอื่นเค้า

มีอิสระเสรี มีช่วงเวลาเป็นของตัวเอง

ถึงจะไม่มีใครมารักมาชอบมากมาย

เหมือนที่เค้าเป็นอยู่ในขณะนี้ก็ไม่เป็นไร ....

ขอแค่มีอาคานิชิ เพียงคนเดียวเท่านั้น

คาเมะต้องการแค่เพียง ซุกกายอยู่ในหัวใจอุ่นของใครสักคน

และเค้าคนนั้น ขอแค่เป็น อาคานิชิ จิน ....

คาเมะ จมน้ำตายรึยัง? อยู่กับความคิดของตัวเองได้ไม่นาน

ก็ต้องเรียกสติกลับมา เพราะเสียงแช่งกวนๆของยามะพี

ที่ตะโกนอยู่หน้าห้องน้ำ อยู่ใกล้แค่นี้ทำเป็นเสียงดังไปได้

ร่างบางในชุดผ้าเช็ดตัวที่ปกปิดเพียงส่วนล่าง

เปิดประตู้ห้องน้ำออกมา ยังไม่ทันที่จะเช็ดตัวสักนิด

หยดน้ำที่เกาะพราวตามเส้นผม ไหลลงมาเป็นเม็ดเล็กๆให้ตายเหอะ

เกรงใจกันบ้างได้มั๊ย

นายนี่...รอนิดรอหน่อยไม่ได้ เดินผ่านคนที่ยืนขวางประตูออกมา

หยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาขยี้หัว

ความจริงชั้นไม่ได้เป็นคนชวนนายสักหน่อย

ยังไม่วายบนออกมาให้อีกคนได้ยิน ทำเอายามะพีเคืองนิดๆ

ไปเที่ยวซะบ้างคาเมะ หมดงานทั้งที ยามะพีเดินไปเปิดตู้เย็นในครัว

หยิบน้ำออกมาดื่ม ท่าทางคล่องแคล่วเหมือนเป็นตู้เย็นที่บ้านตัวเอง

งานหมดก็ต้องพักผ่อนสิ แบบว่านอนอยู่บ้านอย่างชั้นงัย

เสียงเล็กๆตะโกนออกมาจากในตู้เสื้อผ้า ยามะพีหันไปมองตามเสียง

แล้วก็ต้องหัวเราะออกมา ก็คาเมะน่ะสิ โตจนป่านนี้แล้ว

ยังใส่เสื้อกลับด้านอยู่เลย นี่ยังไม่รู้ตัวอีกหรอ?

หัวเราะอะไรหมาพี!! เดินมาตบหัวยามะพีเบาๆ

ก่อนที่จะคว้าแก้วน้ำในมือของอีกคนมาดื่มซะเอง

หมาพี?? เจ้าของชื่อที่เพิ่งถูกตั้งให้ ทวนคำแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น

เดี๋ยวนี้เรียกกันแบบนี้เลยเรอะ!? แล้วก็ส่งมะเหงกให้คาเมะทีนึง

ทำเอารางบางหัวเราะคิกคัก

รู้สึกว่าตัวเองเก่งที่ตั้งชื่อใหม่ให้เพื่อนได้เหมาะสมขนาดนี้

เพื่อน...คาเมะคิดกับคนคนนี้เพียงแค่นั้น....

คาเมะ ยามะพีเรียกคนที่กำลังหัวเราะร่าอยู่

เดินตรงเข้าไปใกล้ๆ ร่างบางหันมาสบตาโตสวยคู่นั้น

นาย...ใส่เสื้อกลับด้านน่ะ กระซิบที่ข้างหู เป่าลมเบาๆเข้าไป

ทำเอาคนฟังถึงกับตาโต น้ำเสียงช่างแหบพร่านัก

จงใจแกล้งกันชัดๆ!! เจ้านี่เผลอเป็นไม่ได้

รู้แล้วน่า บอกแบบคนปกติก็ได้ ร่างบางเบี่ยงตัวหลบออกมา

ปากก็บ่นขมุบขมิบ นี่เค้าแค่ห่างกับจินหน่อยก็เอาเลยนะ

อยู่กับนายบ่อยๆแล้วชั้นจะใจแข็งได้สักแค่ไหนกัน

รู้... ชั้นรู้ว่านายรักชั้น แต่ชั้นรักจินนะ เจ้าใจสักที่ได้มั๊ย?

พอเห็นท่าทางอายๆแบบนั้นยามะพีก็ยิ่งได้ใจ

มันน่าแกล้งต่อให้เข็ด ยามะพีอมยิ้ม คาเมะยังน่ารักไม่เคยเปลี่ยนเลย

ครั้งแรกที่เจอ ก็น่ารักแบบนี้

...ทีนี้ถือว่าหายกันล่ะนะ ที่เรียกเค้าว่า หมาพี อ่ะ...

ตั้งแต่ที่จินขอคบกับคาเมะ ยามะพีก็ขอคบกับคาเมะแบบเพื่อน จ

ะให้ตัดใจน่ะหรอ ทำกันได้ง่ายๆซะที่ไหน

เค้าน่ะ มาก่อนเจ้าจินอีก เหอะ!!ยามะพีคิดแบบนั้น

สีหน้าก็เปลียนทันที นี่เค้าจะต้องรออีกนานแค่ไหนกันคาเมะ...

แล้วนี้จะพาชั้นไปไหน ค่าตัวชั้นแพงนะจะบอกให้

ร่างบางเดินออกมาจากห้อง เอามือเสยผมไปมาให้เข้าทรง

จะแพงสักแค่ไหนกันเชียว ผอมๆอย่างนาย เป็นคำพูดที่กวนสุดๆสำหรับคาเมะ เ

ค้าไม่ค่อยชอบใจนักที่มีคนพูดถึงรูปร่างที่อ้อนแอ้นนี้ หยามกันชัดๆ!?

ก็ยังดีกว่าอ้วน ฮ่าฮ่าฮ่า ตอกกลับแล้วก็เดินลิ่วๆออกจากห้อง

ทิ้งแต่คำพูดที่ทิ่มแท่งใจยามะพีนัก

ยิ่งคำสุดท้ายสะบัดหางตามาทางเค้าอีกต่างหาก

ยามะพีวิ่งตามออกมาแต่ก็ไม่ลืมที่จะล็อคห้องให้

วันนี้ล่ะนะ ที่เค้าจะได้อยู่กับคาเมะสองคน คิดแล้วมันช่างสุขใจเสียจริง

...........................

...........................................

.........................................................

........................................................................

รถเบซ์นสีขาวสง่าถูกขับเคลือน มายังสถานบันเทิงยามค่ำคืนแห่งหนึ่ง

เป็นที่รู้กันว่าที่แห่งนี้มีพวกดารานักร้องมาสังสรรค์มากมาย

เป็นสถานบันเทิงเปิดเฉพาะเลยก็ว่าได้

เพราะปรอดจากพวกปาปาราซซี่ที่คอยหาข่าวทำลายชื่อเสียง

ผู้คนในวงการบันเทิง

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีม่วงเข้ม

กางเกงสแล็กสีดำ ก้าวลงมาจะรถหรูนั้น

ส่งกุญแจรถคู่ใจให้กับพนักงานหน้าร้าน พยักหน้าทักทาย

เป็นอันรู้กันว่าควรต้องทำอย่างไรกับรถของเค้า

ร่างสูงเดินตระหง่านเข้าไปภายในร้าน ผมสีดำยาวประบ่า

มันช่างดูเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาคมคาย

กลิ่นน้ำหอมเย็นๆลอยฟุ้งไม่ขาดตลอดทางเดิน

ยิ่งทำให้ร่างสูงนั้นดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น

ปากสวยสีแดงอิ่มนั้นตระตุกยิ้มตลอดเวลาที่มีคนมองมา...

พร้อมกับส่งสายตาบาดใจ

เฮ้ ไอ้จิน ทางนี้ๆ มัวแก๊กอยู่นั่นแหละ ร่างสูงหันมองตามเสียง

เห็นพวกเพื่อนๆเค้ากำลังกวักมือเรียกอยู่ก็เดินตรงเข้าไปหา

น้ำสีอัมพันถูกเทลงแก้วทันที่ที่นั่งลง จินยื่นมือไปหยิบมาดื่มรวดเดียวจนหมด

ใจเย็นดิจิน ชั้นยังไม่ได้ผสมเลย ยูอิจิที่เพิ่งหันมา

ก็เห็นแก้วเปล่าที่ตัวเองเพิ่งรินเหล้าลงไป

แล้วก็มองขวดโซดาในมือตัวเองสลับกันอย่างงงๆ มันจะคอทองแดงไปล่ะ

ไอ้คิ น้องยูโกะอยู่รึเปล่าว่ะ? จินที่ไม่ใส่ใจกับคำพูดของยูอิจิเท่าไหร่

ก็หันมาถามโคคิเพื่อนร่วมวง ที่กำลังกระดี๊กระด๊ากับสาวข้างกายอยู่

อยู่ เมื่อกี๊ก็เดินมาถามว่าแกมายัง เอาเลยใช่มั๊ยเด๋วชั้นเรียกให้

พูดจบก็เดินลุกไปพร้อมสาวสวย ถามไปงั้นอ่ะ

ไม่ต้องการคำตอบหรอก รู้ๆกันอยู่ว่าจินต้องเอาแน่ๆ

นายไม่หาใครบ้างหรอจุนโนะ ร่างสูงยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ

ชำเลืองตาถาม จุนโนะได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ

แล้วก็หันไปทางอุเอดะเป็นเชิงถามว่าแล้วนายล่ะ จะเอามั๊ย?

รายนั้นต้องถามมากกว่า ว่าจะเอาหญิงหรือชาย เสียงหัวเราของทุกคนดังขึ้น

อุเอดะเดินไปตบหัวโคคิแรงๆถึงจะปากหมา แต่ยังไม่ลืมหิ้วสาวสวยยูโกะที่จินต้องการมาด้วย

จินน่ะมาช้าจัง นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว สาวน้อยซบลงที่อกแกร่ง

ซึ่งจินเองก็โอบไหลขาว กระชับวงแขนให้ร่างบางนั้นแนบชิดยิ่งขึ้น

จริตของหญิงถูกงัดออกมาใช้เป็นขั้นตอน ถึงรู้กระนั้น

จินก็ยังมีสีหน้าพึงพอใจอยู่ดี

ยูอิจิได้แต่ส่ายหัวระอากับพฤติกรรมของเพื่อน

เมื่อก่อนถึงมันจะเจ้าชู้ก็จริง แต่ไม่เป็นถึงขนาดนี้

นี่เล่นหิ้วกลับไปนอนด้วย สงสารเจ้าคาเมะมัน

ถ้ามาเห็นจะเป็นยังงัยเนี่ย? คิดแล้วก็เอามือมากุมขมับ

ทำเป็นเรื่องซีเรียสของตัวเอง

เฮ่ย นั่นไอ้เต่านี่หว่า!!!? เสียงโคคิตะโกนอย่างตกใจ

อะไรแค่คิดก็เป็นจริงแล้วหรอ ?...ยูอิจิคิด... คนอื่นๆต่างก็ตกใจไม่น้อย

คาเมะไม่เคยมาสถานที่แบบนี้สักครั้ง ถึงแม้จะมากับพวกเค้า ยังไม่อยากจะมาเลย

จินมองร่างบางที่คุนเคยตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็ต้องหงุดหงิดขึ้นมา

เพราะเห็นใครที่มาด้วยอีกคน ... ยามะพีมือที่โอบไหล่สาวน้อยเอาไว้

บีบเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สาวเจ้าเค้าร้องออกมานั่นแหละ

ร่างสูงยกแก้วเหล้าขึ้นสาดเข้าปากอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่น้ำสีอำพันถูกรินลงไปใหม่ จินก็ยกดื่มมันทันที

พอๆเลยจิน จะกินให้น็อคตายไปเลยรึงัย?

ยูอิจิที่มองเห็นการกระทำนั้นซ้ำไปซ้ำมา ก็ตะโกนห้าม

เอามือกระชากแก้วของจินออก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างบางหันมามอง

.....จินกอดผู้หญิงอยู่.....

นั่นไง จินเปลี่ยนไปจริงๆ ไม่รักเค้าแล้วหรอ?? ถึงต้องไปหาผู้หญิงคนอื่น

คาเมะมองจินด้วยสายตาตัดพ้อ พยายามกลั่นอารมณ์ตัวเองเอาไว้

มือสั่นตัวสั่นไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังจ้องตาจินไม่เลิก

ยามะพีที่อยู่ใกล้คาเมะที่สุด เห็นแววตาร่างบางที่เหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมา

จินเองก็ใช่ย่อย มองร่างบางด้วยสายตาดุดัน

มือก็ยังไม่ปล่อยจากไหล่ของหญิงสาว แถมยังโอบกระชับให้แน่นขึ้นด้วยซ้ำไป

คาเมะ นายเอาเจ้าหน้าอ่อนมาเย้ยชั้นงั้นหรอ?ใช่สิ!!

เดี๋ยวนี้อะไรๆก็มัน คนอย่างชั้นมันไม่สำคัญแล้วใช่มั๊ย?

ยูอิจิเห็นสายตาเฉือดเฉือนของทั้งสองคนก็ขนลุก

โคคิก็กลายเป็นไบ้ไปเลย ไม่กล้าพูด เดี๋ยวมีลูกหลง

ไปเรียกให้มานั่งด้วยกันดีกว่ามั๊ย? จุนโนะที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่นาน

ก็ตัดสินใจพูดขึ้นมา มันน่าจะดีกว่ามองกันแบบนี้นะ

โคคิถึงกับอ้าปากค้าง จุนโนะนายใช่อะไรคิดเนี่ย

ระเบิดต้องลงแน่ๆเลย อุเอดะยังคงนั่งเงียบต่อไป...

ยูอิจิเองก็รีบลุกไปหาคาเมะ สนับสนุกคำพูดจุนโนะทันที

ถ้าคุยกันอะไรๆมันน่าจะดีกว่านี้ไม่ใช่หรอ?

แล้วถ้าเค้าคิดผิดล่ะ???

To be con.....